Szef szkoły jazdy z Warszawy — czyli Konrad Wiśniewski — ujawnia tajemnice, które do dnia dzisiejszego nie ujrzały światła dziennego. W tym celu odpowiada na cztery pytania kursantów dotyczące jego kursu na kategorię B, egzaminów w WORD-zie, pracy w roli instruktora oraz prowadzenia swojego OSK w stolicy.

Jak wyglądał kurs na kategorię B szefa szkoły jazdy z Warszawy?

Wydarzyło się to w 1995 roku, gdy Konrad miał 17 lat. Chłopak przystąpił do kursu na kategorię B, aby po pierwsze pomóc rodzicom w przywozie towaru z hurtowni do ich sklepu, a po drugie aby wygrać męską rywalizację o to, kto jako pierwszy z klasy zdobędzie prawko. Niestety tego drugiego nie udało się osiągnąć, gdyż Michał wyprzedził Konrada.

Tego dnia, gdy Konrad miał ćwiczyć łuk na placu manewrowym, żar lał się z nieba. Jak na złość polski fiat 126p, czyli tak zwany maluch, nie miał klimy, więc pot spływał strumieniami po jego czole.

— Konrad, ty sobie pojeździj po łuku — rzekł instruktor — a ja polecę do domu zjeść obiad…

Chłopak przytaknął ruchem głowy. Nie przeszkadzało mu to, gdyż umówił się z Michałem, że ten przyjedzie maluchem ojca na ten plac i urządzą sobie wyścigi pod nieobecność instruktora. Wtedy nie było komórek, więc chłopcy umówili się na czuja.

Jakieś pół godziny później na plac wjechał Michał wraz z paczką chłopaków. Następnie ustawili pachołki w odległości dziesięciu metrów od siebie i urządzili zawody, kto szybciej wystartuje maluchem od pachołka do pachołka. W tej konkurencji mistrzem okazał się Konrad, który odbywała kurs ze zbitym palcem u stopy, co utrudniało mu wciskanie hamulca i gazu. Jak widać chęć rywalizacji i zdobycia prawka zwyciężyła nad tą dolegliwością.

Gdy więc instruktor powrócił z obiadu jakieś półtorej godziny później, zastał samego Konrada robiącego łuk.

— Konrad, powiedz jak ci idzie?

— Nudy na pudy, nic się nie dzieje. Już mam dość tego łuku…

Jak przebiegał egzamin szefa szkoły jazdy z Warszawy w tutejszym WORD-zie?

Okres przed wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej to był złoty czas dla egzaminatorów z WORD-u, którzy z łapówek potrafili sfinansować sobie budowę wymarzonego domu. Pomimo tego Konrad postanowił zdać bez płacenia pod stołem.

Za pierwszym podejściem na placu poszło mu świetnie. Ogarnął łuk, wzniesienie, cztery parkowania i zawracanie na trzy, bo te zadania wówczas trzeba było zaliczyć. Jednak na mieści popełnił fatalny błąd, gdyż nie ustąpił pierwszeństwa autobusowi, który z kierunkowskazem włączał się do ruchu. W ten oto sposób oblał egzamin.

Wtedy jego ojciec powiedział:

— O nic się nie martw. Mam znajomego w WORD-zie, który pomoże ci zdać egzamin za drugim podejściem…

Tak więc Konrad przystąpił pewnie do egzaminu, który rozpoczął się w pochmurny dzień. Wkrótce oberwała się chmura. Ulewa była tak intensywna, że ściana wody znacznie ograniczała widoczność. Nic nie było widać zarówno przez przednią i tylną szybę, jak i w trzech lusterkach. Z tego powodu chłopak najechał na krawężnik w czasie parkowania równoległego na placu, co ponownie zakończyło egzamin.

— Synu — rzekł jego ojciec, gdy Konrad podzielił się smutną nowiną — mojego znajomego nie było wtedy w WORD-zie. Teraz już będzie, więc na 100% zdasz ten egzamin za trzecim podejściem…

Chłopak ponownie poczuł wiatr w żagle. Tuż przed egzaminem wykupił jazdę, która przebiegała dokładnie tak, jak chwilę później na egzaminie, który zakończył się sukcesem.

Gdy więc chłopak jechał z ojcem do urzędu, aby odebrać prawko, zapytał:

— Tato, ile musiałeś posolić, abym zdał ten egzamin?

— Nic, synu… Nie przekupiłem egzaminatora i nie mam w WORD-zie znajomego… Po prostu chciałem ci pomóc, abyś się tak nie stresował, gdyż stres jest największą przeszkodą w uzyskaniu prawa jazdy…

Jakie były początki szefa szkoły jazdy z Warszawy w roli instruktora?

W tym czasie, gdy Konrad robił prawko, w stolicy nabierał rozpędu OSK „IMOLA”. Jego szefem był Ryszard, facet starszy od Konrada o jakieś pięć lat. Otóż Rysiek otwierał nowe filie swojej szkoły i z pomocą swoich ludzi obklejał wszystkie słupy informacyjne reklamami swojego OSK.

Dzięki tej strategii jego ośrodek rozrastał się w oczach. Oczywiście to nie spodobało się konkurencji, która postanowiła umilić mu życie. I tak nocą zerwano jego reklamy ze słupów i obklejono nimi witryny innych OSK oraz okna urzędu kontrolującego ośrodki nauki jazdy. Zrobiono to w tym celu, aby gniew poszkodowanych skupił się na szefie „IMOLI”.

Jakby tego było mało, ktoś się włamał do ulicznych budek telefonicznych i zaprogramowała je tak, aby zaszkodziły „IMOLI”. Otóż każda taka budka dzwoniła co pół godziny do serwisu, dzięki czemu wiedziano, że jest sprawna. Wrogowie „IMOLI” sprawili, że każda stołeczna budka dzwoniła zamiast do serwisu, to do szkoły Ryszarda, przez co kursanci nie mogli się do niej dodzwonić.

Jak się łatwo domyśleć, Konrad rozpoczął pracę właśnie w tym ośrodku. Zaczęło się od tego, że Ryszard przychodził do bufetu, który był zlokalizowany obok placu manewrowego. Ten bufet prowadzili rodzice kumpla Konrada, którzy wpadli na świetny pomysł, aby zatrudnić w tej szkole swego generującego same koszty syna.

Gdy to już nastąpiło, Konrad wybrał się obejrzeć, jak on prowadzi zajęcia z kursantami. Trzeba mu przyznać, że robił to świetnie! Tłumacząc jak wykonywać parkowanie posłużył się metaforą zegara. Wyjaśniał, że skręcając kierownicą należy ją ustawić na godzinie trzeciej i tak dalej. Spodobało się to Konradowi, który postanowił pójść w ślady kumpla, zatrudniając się w „IMOLI”.

Chcąc to uczynić, musiał założyć jednoosobową działalność gospodarczą i zakupić swoją elkę. Wybór profesji instruktora okazał się strzałem w dziesiątkę. Wkrótce Konrad dysponował czterema elkami jeżdżącymi pod szyldem „IMOLI” oraz zatrudniał kilku instruktorów. Nie wierzył własnemu szczęściu, gdy pewnego dnia na fotelu kursanta za kółkiem zasiadła piękna dziewczyna, która z jego pomocą nie tylko zdała prawko, ale także założyła ślubną obrączkę…

Jak szef szkoły jazdy z Warszawy założył OSK „Lauto”?

Dobra passa w „IMOLI” nie mogła trwać wiecznie i nie trwała. Wszystko zaczęło się zmieniać, gdy miały wejść nowe samochody jako elki. Wtedy Ryszard postanowił, że zakupi wszystkie na siebie i jego instruktorzy nie będą udostępniać swoich elek.

Konrad, który zawsze cenił wolność i niezależność, nie mógł na to przystać. Bez wiedzy Ryszarda otworzył swoje biuro, gdzie przyjmował nowych kursantów. Trwało to dobre pół roku, gdy Konrad działał na dwa fronty.

Pewnego razu Ryszard przedzwonił do OSK „Lauto”, aby sprawdzić, kto otworzył nową szkołę, ale na szczęście Konrad wtedy nie odebrał telefonu i nie zanotował wpadki, która by go kosztowała utratę zleceń z „IMOLI”. Byłoby to zabójstwo dla jego nowej szkoły, która zatrudniała pięciu instruktorów i w początkowej fazie rozwoju nie była w stanie im zapewnić kursantów bez zleceń z „IMOLI”.

Gdy minęło pół roku Konrad ściągnął naklejki z logo „IMOLI” ze swoich elek i nakleił nowe z napisem „Lauto”. Kursanci walili drzwiami i oknami do jego biura, więc jego instruktorzy mieli pełne ręce roboty. Wtedy nieoczekiwanie jeden z jego najlepszych instruktorów o ksywce Tedi postanowił wyjechać na dwa miesiące do Indii.

Problem polegał na tym, że to właśnie Tedi obsługiwał obcokrajowców. Teraz ten obowiązek spadł na Konrada, który musiał przejść kurs przyspieszony angielskiego, aby móc ich szkolić. Tak więc poszły w ruch podręcznik do nauki języka oraz karteczki ze sformułowaniami: „Skręć w lewo” czy „Zatrzymaj samochód”, którymi szef OSK obkleił wnętrze swej elki.

Wkrótce doszedł do takiej wprawy, że gdy Tedi powrócił po dwóch miesiącach nieobecności, Chińczycy z Huaweia chcieli jeździć wyłącznie z Konradem. Pewnego dnia jeden z kursantów zapytał go po angielsku:

— Gdzie pan podróżował, że nauczył się tak świetnie mówić po angielsku?

— Nigdzie! — odrzekł Konrad i po chwili zamyślenia dodał: — Po porostu do takiej wprawy doszedłem szkoląc kursantów szkoły jazdy „Lauto” z Warszawy…